“Het leek me weerzinwekkend, onmogelijk. Enkel het feit dat de honger nog groter was dan de angst duwde me de diepte van de aarde in, in die afgrond waar het leven aan een zijden draadje hangt, waar geen straaltje zonlicht binnensijpelt, waar de blik nergens op kan rusten. Ik voelde me van iedereen verlaten.” Dit is een fragment uit het dagboek van Léon Gronowski, die vlak na de Eerste Wereldoorlog uit Polen naar België migreerde. Net als veel andere migranten uit het oosten, was hij straatarm.

Henri Storck, een van de belangrijkste filmmakers van ons land, maakte in 1933 ‘Misère au Borinage’, een documentaire film die geldt als een van de referenties uit de filmgeschiedenis. Storck trad naar eigen zeggen op als "verontwaardigd maar scherpzinnige getuige."

De armen van gisteren zijn niet die van morgen. Omdat wij strevers zijn, en omdat onze norm van armoede verschuift. "Een belangrijk systeemkenmerk van onze moderne economie, dat fundamenteel is voor armoede en de (ongelijke) verdeling van welvaart, blijft onbesproken: het creeëren en verschuiven van normen." In een opiniestuk in De Morgen legt Stijn Rottiers haarfijn uit hoe (niet alleen) onze moderne economie armoede en ongelijkheid stimuleert. Ook stof tot nadenken voor erfgoedwerkers.

5 april 1566. Een cruciaal momentum uit de geschiedenis van de Lage Landen. In het paleis van landvoogdes Margaretha van Parma in Brussel boden een tweehonderdtal edelen haar de petitie aan waarin zij om matiging van de strenge anti-ketterijwetgeving verzochten. Een raadgever fluisterde haar toe dat de groep slechts des ‘gueux’ - ‘bedelaars’ dus - waren, geen factor om rekening mee te houden. Kort na deze gebeurtenissen namen de edelen de rol van ‘bedelaars’ ook daadwerkelijk op. Een subtiele vorm van verzet was geboren.