De geest van de UNESCO-conventie van 2003: het geheim ontsluierd...

faro, 3(2010)4, p. 30 - 35.

In eerdere publicaties heb ik de Convention for the Safeguarding of the Intangible Cultural Heritage soms gekarakteriseerd als een meesterwerk van compromis. Het is een manier om de bewust beperkte maar niet scherp gedefinieerde woordenschat van de conventietekst te begrijpen. Het was ook een manier om mee te geven hoe de vroeger bestaande regeling van (items geproclameerd) tot “meesterwerken van oraal en immaterieel cultureel erfgoed van de mensheid” in de tekst gepropt en uitgefaseerd is. In de discussies in UNESCO-middens over hoe een en ander moet uitgewerkt of geïnterpreteerd worden, werd de voorbije jaren – in het bijzonder als de discussie opliep of belangrijk werd – vaak geschermd met een belangrijk concept dat niet in de tekst voorkomt: “de geest van de conventie” (“the spirit of the convention”; “l’esprit de la convention”).

De stelling die ik in dit artikel wil verdedigen, is dat “building (on) consensus” de sleutel vormt: niet alleen om de recente geschiedenis van de conventie en diverse processen te begrijpen, maar ook om daarop georiënteerde safeguardingprogramma’s, -dossiers en -projecten op te zetten. Consensus zoeken en realiseren, als een “rijke” vorm van besluitvorming (“participatory decision-making”), dat zou wel eens die mysterieuze geest van de conventie van 2003 kunnen zijn.

Lees het volledige artikel (pdf, 3,25 MB)