Korte historiek

Mondelinge geschiedenis kon vanaf de jaren 1950 rekenen op een groeiende belangstelling. Vooral in de Verenigde Staten van Amerika en Engeland ontwikkelde oral history zich als historische onderzoeksmethode razendsnel. Vooral progressieve onderzoekers maakten in de woelige jaren 1960 volop gebruik van mondelinge geschiedenis om (vaak) vanuit een duidelijk sociaal-politiek engagement maatschappelijke ontwikkelingen te documenteren. Een belangrijke stimulans in dit verhaal was de doorbraak van de makkelijk te hanteren taperecorders, die door veldwerkers tijdens een interview op locatie konden worden ingezet.

Mondelinge geschiedenis als methode brak in het academische veld in Vlaanderen door toen het Museum voor Industriële Archeologie en Textiel (MIAT, Gent) er in 1981 een colloquium over organiseerde. Het grote publiek maakte op een indringende wijze kennis met de kracht van mondelinge geschiedenis dankzij reportagemakers zoals Erik Pertz en Maurice De Wilde, beide verbonden aan de Vlaamse openbare televisieomroep.

Vooral de programma’s van De Wilde zijn heel wat mensen bijgebleven. Zo interviewde De Wilde voor zijn reeks ‘De Nieuwe Orde’ (1982), over collaboratie in België, niet minder dan 300 getuigen. Ondanks de vele kritiek die op De Wilde’s interviewpraktijken kan worden geformuleerd, vormde hij een belangrijke factor bij de erkenning van mondelinge geschiedenis in Vlaanderen.

In het academische veld speelt vooral de vakgroep Nieuwste Geschiedenis van de Universiteit Gent reeds enkele jaren een belangrijke rol. De studenten krijgen er in de cursus ‘Historische kritiek’ een introductie in het hoe en waarom van mondelinge geschiedenis.

Vandaag de dag blijft de interesse voor oral history niet beperkt tot universiteiten of televisie- en radioprogrammamakers. Vooral in het brede erfgoedveld (musea, archieven, erfgoedcellen, heemkundige kringen, cultuurbeleidscoördinatoren,…) groeit de belangstelling om het recente verleden te documenteren aan de hand van mondelinge getuigenissen. Een en ander heeft te maken met de empathie die mondelinge getuigenissen bij een breed publiek weet op te roepen. De nood aan knowhow is dan ook exponentieel gestegen.

Terug naar dossier mondelinge geschiedenis