Marc Sleenmuseum lanceert Nerobier

Hoe kan het oeuvre van een (strip)auteur keer op keer, en telkens anders onder de aandacht gebracht worden? Die vraag vormt de uitdaging voor de Stichting Marc Sleen en diens voornaamste uithangbord, het Museum Marc Sleen. Vorige week lanceerde het museum een nieuw bier op de markt. Dat kreeg, heel toepasselijk, de naam ‘Nero’ mee.

De overbuur van het Belgisch Stripcentrum in de Brusselse Zandstraat opende de deuren in juni 2009. Het Sleenmuseum ontstond vanuit de uitdrukkelijke wens van de auteur om zijn werk in goede omstandigheden te bewaren en ten behoeve van een ruim publiek te ontsluiten. Deze wens kon rekenen op het enthousiasme van de verschillende partners en een ruime gemeenschap van stripliefhebbers. Tijdelijke en reizende tentoonstellingen belichten de diverse aspecten van het werk van Marc Sleen.

Ook dit nieuwe bier past in de strategie om het werk van Marc Sleen bij een ruimer publiek bekend te maken. Navraag leert dat het museum het nieuwe bier wil inschuiven in de succesvolle associatie van België met chocolade, bier en strips. Naar verluidt kan het bier zowel binnen- als buitenlandse bezoekers bekoren, en vormt het het ideale opstapje om ook iets over de avonturen van Nero te vertellen. En zo komen we als vanzelf uit bij ‘Het Bierkanaal’, het 138e Neroverhaal (1983). In dit verhaal komen Nero en Ambrosius Goegeweten terecht in Rwanda. Daar ontdekken ze bierbomen en worden schatrijk door de exploitatie van het bierkanaal: het Nerobier blijkt een overdonderend succes!

Uit het persbericht:

“De neus van dit bier laat al vermoeden dat er, indien je vergelijkt met de meeste Belgische bieren, veel meer hop is gebruikt. Lichte fruitige aroma’s zijn kenmerkend. Geen gistingsaroma’s in dit geval maar aroma’s afkomstig van de hop. Vooral pompelmoes maar dan zacht, subtiel en eerder fluweel aanvoelend. Door de dry hopping krijgt dit bier ook een echt ambachtelijk karakter: je ruikt de grondstoffen gewoon.

Een hele verassing wanneer je het bier drinkt: alhoewel het aroma laat vermoeden dat het om een complex en eerder zwaar bier gaat is het bier zeer drinkbaar. De aanzet is rond, heel licht biscuit, dit is het gevolg van het gebruik van een groot percentage aan Munich mout, wat eveneens ook de licht rode kleur aan het bier geeft. De afdronk is dan eerder droog en bitter, veel sterker dan de meeste bieren die we in België kennen. De bitterwaarde is dan ook niet min: 40 EBU. De bitterheid, gecombineerd met de astringentie van het dry hoppen, zorgen voor een verrassende nasmaak. Even wennen is de boodschap maar na een half glas, wanneer je een beetje verzadigd raakt aan het bittere gevoel, wordt het een flinke dorstlesser, doordrinker en appetizer tegelijk. De bierstijl waar het Nerobier dichtst bij aanleunt is de Pale Ale, een mooie stijl, die helaas de laatste jaren bij ons nog weinig gedronken wordt maar in de landen met jonge biercultuur in volle opmars is."

Meer info over het Museum, de tijdelijke tentoonstellingen enz. vindt u op de website van het museum. Of breng een virtueel bezoek aan het museum: